Kafkaokur(Sayı18)

İnsan kendi eksikliğine katlanmak zorundadır,
her an için;
oysa iki kişilik eksikliğe katlanmak zorunda değildir.

Gözler, yuvalarından çıkarıp atmak için yok mudur,
ve kalp de aynı şekilde.

Yine de durum o kadar kötü değil, abartı ve yalan bu,
her şey abartı, yalnızca özlem gerçek, o abartılamaz.

Fakat özlemin gerçekliği bile
o kadar da onun kendi gerçekliği sayılmaz;
daha ziyade;
geri kalan her şeyin yalan oluşunun ifadesidir.

Kulağa saçma geliyor ama öyle.

Belki en çok seni sevdiğimi söylediğimde de
söz konusu olan gerçekten sevgi değil; sevgi,
senin içimde çevirip durduğun bıçak olman...


Franz Kafka, Milena'ya Mektuplar