Kendime Ait Bir Oda/Kafkaokur(Sayı 13)

Hiç beklemediğin bir anda
hep beklediğinden gelen,
tek kelime
idi;
aşk.

Karanlığımı da içine alan aydınlık günlerim,yüzümdeki gölgeleri kaldırıyor teker teker.
Herkesin bir hikayesi ve her hikayenin de bir kalbi vardır.
Madem ki zaman durdu,pekala sevdiklerimle dinlenebilirim.
Mevsim sonbahar,ama kalbime çoktan yağdı kar taneler...
Şair değil şiir olayım istiyorum.

Hüzün düşmesin yüzüne.
Sen gül ki; güller açsın kalbinde!
Kendine özgü bir lisanı var; sessizliğin ve karanlığın...
Ve bu gece bir dilek tuttum,bu kez bir kağıda değil,yıldızlara yazdım dileğimi...
Yıldızların salt gökyüzünde değil,kalbimde de parladığı geceleri severim.
Acele etmek için zaman yok.
'Ben' demeyi bıraktığımda,sende buldum kendimi.
Bazı yolculuklar iz bırakır.Yolculuk kime,neye,nereye doğru oldu fark etmez;kalbe dokundu mu iz bırakır.